help .style8 { font-family: "Times New Roman", Times, serif; font-size: 18px; color:green; } .style6 { font-family: "Times New Roman", Times, serif; font-size: 16px; } -->


سروده‌هاي قبل از آخرين بازداشت

 

مناجات و نيايش باخداوند يكتا

اشعاري در ارتباط با 14 معصوم

رمضان ، قدر ، احيا ،‌ فطر

اشعاري در موضوعات مختلف

ديوانى در رثاى آيت الله العظمي آقا سيد محمد علي كاظميني بروجردي

 

مناجات و نيايش با خداوند يكتا :

 

قدردانى از قدرتمدار هستى

هُوَ الحىُّ هُوَ الحقّ

تويى زنده ، تويى حقّ

هُوَ النّورُ هُوَ الجود

تويى نور و تويى جود

هُوَ الكُلُّ  هُوَ الكون

تويى هستى ، تويى اصل

هُوَ الواصِل ، تويى واصل

هُوَ الجامع ، تويى جامع

هُوَ العالِم ، تويى عالِم

هُوَ العادل ، تويى عادل

هُوَ الظّاهر ، تويى ظاهر

هُوَ الباطن ، تويى باطن

هُوَ الاوّل ، تويى آغاز

هُوَ الآخر ، تويى انجام

هُوَ الباسط ، تويى باسط

هُوَ الرّازق ، تويى رازق

هُوَ الحاكم ، تويى حاكم

هُوَ القاسم ، تويى قاسم

هُوَ الشّافع ، تويى شافع

هُوَ القادر ، تويى قادر

هُوَ الفاتح ، تويى فاتح

هُوَ الواهب ، تويى واهب

هُوَ القاهر ، تويى قاهر

هُوَ الدّافع ، تويى دافع

هُوَ الشّافى ، تويى شافى   


خود شناسي مقدمه‌ي خداشناسي

اَنَا الْعاصى الهى

اَنَا الْعَطشان الهى

اَنَا الْمُذْنِبْ الهى

اَنَا الْجُوعان الهى

اَنَا الْمَغضوبْ الهى

اَنَا الْمَحكوم الهى

اَنَا الرّاجى الهى

اَنَا الدّاعى الهى

اَنَا الظّالِم الهى  

اَنَا الْجاهِل ْ الهى

 


الهي نامه

الهى اَعْطِنى لَيْلاً جَميلا

الهى هَبْ لَنا جُرمًا ثَقيلا

الهى لا تُعَذّبنى بِنَفْسى

الهى لا تَدَعنى مِنْ حَبيبى

الهى لَيس لى غَيرُك رَفيقٌ

الهى زِدْلَنا دهرًا شَفيقٌ

الهى اَنت بى اَوْلى بِقَدرى

الهى اِقضِ‏لى حاجاتُ امرى

الهى فَرّج عَن عَبْدِ الذّليلى

 

الهى لا تَكِلنى فى حياتى

 

 

 

توسل به خداوند

تَقَهَّرتُ بِقَهرِك   تَقَرَّبتُ بِقُربِك

تَفَضَّلتُ بِفَضلِك تَعَوَّذتُ بِوَجْهِك

          تَوَسَّلتُ بِحَبْلِك

 


استغاثه به الله

فَرِّجْ لَنا يا اللَّه

سَهِّل لَنا يا اللَّه

اِغْفِرْ لَنا يا اللَّه

اِفْتَح لَنا يا اللَّه

اِكْشِفْ لَنا يا اللَّه

ظَفِّرْ لَنا يا اللَّه

 


درد دل با خدا در خلوت

من گنهكارم

من سيه رويم

من خجل حالم

من زيان مالم

من حزين قالم

من شقى كويم

بى‏پناهم من

بينوايم من

بى‏كس و كارم

جانب يارم

راهى نورم

حامل عذرم

طالب قدرم

داعى عفوم

خفته در نفْسم

جانى عمرم

اشك در جويم ؛  آهِ در قبرم ؛ غرق در خويشم

تو كريمانه؛سفره در خانه؛  چيده رحمانه

بَردِگان آيند؛خوان تو جويند؛نام تو گويند

ذكر تو خوانند

عشق تو خواهند

ضامن مايى

ياور مايى

حاكم مايى

ناصر مايى

سرور مايى

خالق مايى

داور مايى

رازق مايى

فاتح مايى

اى خدا جانم

اى طبيب من

هادى راهم

بخت و اقبالم

دين و دنيايم

 

 

عريضه‌هاي خودماني

نصرم بده خدايا

فتحم بده خدايا

جانم بده خدايا

لطفم بده خدايا

اُنسم بده خدايا

دينم بده خدايا

حقّم بده خدايا

راهم بده خدايا

حُكمم بده خدايا

شِفام بده خدايا


         

شناسنامه من در پيشگاهت

منم منم گداى تو

منم منم فداى تو

منم منم براى تو

منم منم رحيل تو

منم منم ذليل تو

منم منم عاشق تو

منم منم دخيل تو

منم منم عبيد تو

                  


شكايت به خدا از فقدان دادرسي

دادم بده يا اللّه

حقّم بده يا اللّه

عدلم بده يا اللّه

دوام بده يا اللّه

يارم بده يا اللّه 

دينم بده يا اللّه

صبرم بده يا اللّه

نورم بده يا اللّه

شورم بده يا اللّه

حالم بِده يا اللّه

راهم بده يا اللّه

جانم بده يا اللّه

 


نامه به خدا !

الى متى

اى خدا

تا كى جدا

اى خدا

شدم فنا

اى خدا

راهم طويل

اى خدا

پر پيچ و خم

اى خدا

بى‏توشه‏ام

اى خدا

بى‏طاقتم

اى خدا

چشمم به خون

اى خدا

سينه به سوز

اى خدا

دستم تهى

اى خدا

دل شد رحيل

اى خدا

قلبم ثقيل

اى خدا

 


يا الله

من خريدار توأم يا اللّه

من  پريشان توأم يا اللّه

من كه بيمار توأم يا اللّه

در به در سوى توأم يا اللّه

كشته عشق توأم يا اللّه

سائل كوى  توأم يا اللّه


 

خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان ، خدا

عزيز مائى ، وكيل مائى

خبير مائى ، حكيم مائى

رفيق مائى ، قدير مائى

رحيم مائى ، خدا

       خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان ، خدا

تو برترينى، تو بهترينى

قشنگ‏ترينى، تو بر سريرى

تو بر فرازى، تو ربّ مائى

تو در نهانى، خدا

        خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان خدا

كجا روَم من ، چِسان روَم من

در آتشم من ، شكسته‏ام من

در آفتم من ، در آتشم من

فشرده‏ام من ، پرنده‏ام من ، خدا

خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان

 


راز و نياز با معبود

خداى سبحان ؛ ولىّ منه

خالق دريا ، وكيل منه

صانع ماهى ، عزيز منه

رهبر لاهوت ، كريم منه

زعيم آفاق ، انيس منه

واصل جانها ، قريب منه

فاصلِ ياران ، امير منه

مراد دلها ،‌ قدير منه

امين جبريل ، حكيم منه

ناظم خورشيد ،‌ خبير منه

شاهد ناله ،‌ رفيق منه

حاكم صحرا ‌، نويد منه

مالك فردا ، عظيم منه

آمر باران ، اميد منه

فالق حبّه ، دليل منه

 


عريضه به خدا

 

منم منم خسته

دلم چو بشكسته

خروس اقبالم

پرش چو بشكسته

غريب يارانم

اسير گركانم

گرفته حلقومم

به چاه حيرانم

سرم به گُلهايت

روَم به بستانت

خريده‏ام خانت

فقير درگاهت

غريق دريايت

دخيل اِعطايت

نشسته بر كويَت

گداى احسانت

         

------------------------------

اشعاري در ارتباط  14 معصوم

پيامبر اكرم:

رسول خاتمينم بر جبين است

كرامت را به مجدش در قرينست

به يُمن كار او من در سريرم

به حلّ مشكلم بر او رهينم

 


شهادت رسول اكرم

جام جهان‏نماى من، يا رسول‏اللّه

قلب تو خانه خدا، يا رسول اللّه

راه تو ضامن بقاء، يا رسول‏اللّه

جان تو مشعر و صفا، يا رسول اللّه

داغ تو بر دل همه، يا رسول اللّه

به سوگ تو شد فاطمه، يا رسول اللّه

شفيع مذنبين تويى، يا رسول اللّه

ناصح مؤمنين تويى، يا رسول اللّه

زائر عرش حق تويى، يا رسول اللّه

مانع هر بلا تويى، يا رسول اللّه

ضامن اقتدار ما، يا رسول اللّه

رافع درد ما تويى، يا رسول اللّه

ماه صفر پر از غمه، يا رسول اللّه

فصل خزان شد به همه، يا رسول اللّه

مرا بِبر مدينه‏ات، يا رسول اللّه 

من آشناى ناله‏ات، يا رسول اللّه

عزّت ما به دست تو، يا رسول اللّه

منم روان بسوى تو، يا رسول اللّه

 


يا محمّد ، يا محمّد

يا محمّد به فدايت كه شدم نغمه‏سرايت

يا محمّد ، يا محمّد

منِ بى‏چاره به راهت شده‏ام عاشق كويت

يا محمّد ، يا محمّد

بنوازم كه ذليلم و حزينم به نوايت

يا محمّد ، يا محمّد

به مدينه بپذيرم به كرانت چو دخيلم

يا محمّد ، يا محمّد

تو به ما بابِ گرامى به تو امّيد صفايى

يا محمّد ، يا محمّد

تو شريفى تو كريمى تو حميدى تو ز اَشراف سمايى

يا محمّد ، يا محمّد

تو امينى تو قديمى تو منيرى تو ز انوار كمالى

يا محمّد ، يا محمّد

تو بشيرى تو نذيرى تو رحيمى تو مسافر به قدوسى

يا محمّد ، يا محمّد

نروَم جز به جلالت، نكنم ميل به خلافت

يا محمّد ، يا محمّد



شهادت پيامبر

منم منم خسته

 

 

 

به جمعِ پيوسته

 

 

 

شدم زبان بسته

چرا خدا جانم

 

 

 

شكسته پرهايم

 

 

 

خميده اندامم

كجا شده بابم

 

 

 

نگون شده حالم

 

 

 

بيا كه مسمومم

به عدلِ آن ياور

 

 

 

ثنائيم بر در

 

 

 

كنم نوا در شهر

اگر به بُستانم

 

 

 

چو ذرّه خاكم

 

 

 

به پاى معشوقم

بهار من زاره

 

 

 

به خشكى آبه

 

 

 

به جوى خونباره

چراغ اين خونه

 

 

 

دگر نمى سوزه

 

 

 

مگر كه آقا جان

 

 

 

برفته از خانه

 

 

اميرالمؤمنين:

 

علي شناسي

كيست مولا؟

 

 

 

آنكه آزادت كند

 

 

 

بند رقّيّت زِ پايت وا كند

كيست مولا؟

 

 

 

آنكه دارويَت دهد

 

 

 

نسخه‏هاى راحتى بخشت دهد

كيست مولا؟

 

 

 

آنكه نازت را خَرَد

 

 

 

غصّه‏هاى جاودانت را بَرَد

كيست مولا؟

 

 

 

آنكه حاجت مى‏دهد

 

 

 

خواهش ديرينه‏ات را، او دهد

كيست مولا؟

 

 

 

آنكه بابا مى‏شود

 

 

 

بهر ايتام جهان، جان مى‏شود

كيست مولا؟

 

 

 

آنكه خون دل خورَد

 

 

 

از غم زندانيان، خود را خورَد

كيست مولا؟

 

 

 

آنكه شافع مى‏شود

 

 

 

از گنه‏كاران، شفاعت مى‏كند

كيست مولا؟

 

 

 

ذوالفقارت مى‏دهد

 

 

 

در جنايتها پناهت مى‏دهد

كيست مولا؟

 

 

 

آتش عشقت دهد

 

 

 

عشق بازى با خدايت مى‏دهد

كيست مولا؟

 

 

 

ضامن وامت شود

 

 

 

در پريشانى، نگهدارت شود

كيست مولا؟

 

 

 

منجى عصرت شود

 

 

 

مقتدا و مُصلح نسلت شود

كيست مولا؟

 

 

 

او دعايت مى‏كند

 

 

 

از پليديها، جدايت مى‏كند


 

اشكها در رساى على

ديدى كه چه كرد ابن‏ملجم

او سر ببُريد و ما همه تن

بر ناله مرتضى بخنديد

خنديد به او خازن دوزخ

از خنده او همه يتيمان

مضطر شدن و نموده‏اند غش

اى واى كه او مراد شيطان

بودست و نبود جزء رحمان

حاشا كه بوَد بنده رحمان

او رفت به مسجد كه دهد مرگ به مولا

امّا على از بهر عمل، گشته مهيّا

او اسلحه در زير قبا داده به اِخفا

بيدار ز خوابش بنمود حيدر كرّار

فرمود كه برخيز و نما كار به اتمام

من طالب ديدار خداوند عزيزم

اي يار ازل، غرقه به خون كن سر و رويم

محراب بوَد مزرعه فُزتُ و ربّك

اين زارع عطشان بسوى دعوت يزدان

اى مَحرم اسرار خدايى به كجايى

اندوه ابد در پس اين صبح غم‏انگيز

بگرفته جهان را به تباهى و سياهى


 

عزادارى براى پدر

بنال اى دل كه مولا غرق خونه

بزار اى جان كه حيدر لاله گونه

بگو مسجد چرا نجوا نداره

مگر بابِ يتيمان در رحيله

شب تلخ وداع با عليّست

ستون عرش يزدان در سقوطست

عدالت رفت و ظلمت يكّه تازه

دمادم قَد قُتِل‏ها در گدازه

خدا، صبحى دگر كوفه نداره

نزول از آسمان، باران خونه


 

در سوگ باباى يتيمان

ناله كن اى دل به عزاى على

گريه كن اى ديده براى على

سوزِ قلوب همه، بوَد براى على

گريه طفل زبون، بوَد براى على

موج ز درياى نَفْس، بوَد براى على

هر نفَسى در حيات، بوَد براى على

دوش نبى در حرم، بوَد براى على

تحيّت ملائك بوَد براى على

مرز بهشت و جحيم، بوَد براى على

خروش هر فرشته، بوَد براى على

داد درون غريب، بوَد براى على

فغان مظلوم دهر، بوَد براى على

آتش خشم خدا، بوَد براى على

شهادت فاطمه، بوَد براى على

تير به جسم حسن، بوَد براى على

كرب و بلاى حسين، بوَد براى على

اسيرى رقيّه، بوَد براى على

سرها به روى نيزه، بوَد براى على


         

سينه‏زنى براى امام اوّل

واى على تَرك جسد مى‏كند

شير خدا قهر به ما مى‏كند

دادِ ضعيفان ز جگر مى‏روَد

آهِ يتيمان به هوا مى‏روَد

شُهره آفاق به مغرب روَد

كاخ‏نشينان به فرح مى‏روند

كوخ‏نشينان به خطر مى‏روند

نخل عدالت، چو به خشكى روَد

عينِ عبادت، به سما مى‏روَد


 

عقده‏ها را باز كنيد

واى كه اين شهر، بدون عليست

مسجد و محراب، بدون وليست

نغمه بزن نى كه امير عرب

زخم به سر، رو به عدن مى‏رود

واى كه ايّام به تلخى كِشد

روز به تاريكى و ظلمت كِشد

ستون حق، لرزه بر اندام شد

آفت دين، به خانه‏ها باز شد

خونِ دلى كه سالها خورده بود

ز سر بداد و اِرْجِعى را سرود

فُزتُ بوَد دعاى وقت سفر

قبول حاجات على در حضر

امير جبهه به كجا مى‏رود

نواى پيروز چرا مى‏رود

مرغ دلم هواى او مى‏كند         

روح بقا را چو صدا مى‏كند

اصل نمازست، ندا مى‏كند

سجده خونين، چِها مى‏كند

وارث نوحست، جلا مى‏كند


 

رحل على به ماورا مى‏رود

خون در محراب مى‏جوشد

فرق مولا مى‏سوزد

ريش حيدر خضاب است

قلب حسن كباب است

حسين به ناله مى‏گفت

كار بابا تمام است

زينب به كوچه مى‏رفت

بر صورت و سر مى‏زد

فرياد وا عليّا

مدينه را در مى‏زد

ماه شب نوزدهم

خونين شده خدايا

عدالت الهى

راهى قبرستان است

اين چهره پر ز خون

آقاى كودكان است

اشك چشم يتيمان

وداع با امير است

كوفه دگر طنينِ

نجواى او ندارد

مسجد شهر كوفه

ز ناله‌ي مرتضى

                           ديگر نوا ندارد  

على چرا به سجده

غسل وداع كرده

عزاى شير خدا

عالَم سياه كرده

مظلومِ هر زمانه

عزمِ عروج كرده

عبّاس يادگارش

دل، بى‏قرار كرده

پسر عمّ مصطفى

تركِ ديار كرده


شهادت اميرالمؤمنين

ز خون محراب و منبر لاله‏گون شد

اميرالمؤمنين غرقاب خون شد

ز فريادش ، ندا در آسمان شد

به دريا موج فتنه ، جزر و مد شد

به هر جا بلبلى ، نقشِ زمين شد

حسينش عازم كرب و بلا شد

ز هر مسجد ، منارى واژگون شد

مرا خاك يتيمى بر جبين شد

تو را آه جگر سوزت به سر شد

نجف را آتش كفر و خطر شد

تشيّع در فراق و انزوا شد

پدر جانم روان سوى خدا شد


 

گامى در تحكيم عشق على

اين على كيست

كه هر لحظه مرا مى‏خواند

اين چه نوريست

كه هر دفعه مرا مى‏تابد

اين چه بوئيست

كه هر نفخه مرا مى‏تازد

اين چه باغيست

كه هر نوبه مرا مى‏طَرود

اين چه حاليست

كه هر روز مرا مى‏شكفد

اين چه راهيست

كه هر بار مرا مى‏طلبد

اين چه عشقيست

كه هر صبح مرا مى‏طَلَعد

اين چه بحريست

كه هر تشنه به او مى‏نگرد

اين چه بابيست

كه جبريل بَرش آويزست

اين چه ماهيست

كه در ظلمت شب مى‏خيزد

اين چه صوميست

كه افطار به آن مختومست

اين چه حجّيست

كه در سعى و صفا مشهودست

اين چه لوحيست

كه آيات از آن منتشرند

اين چه داديست

كه مظلوم بر آن منصورست

اين چه كوهيست

كه پيوسته مرا مى‏راند

اين چه وجهيست

كه اقمار سما مى‏خواهند

اين چه فتحيست

كه اقوام بر او منتظرند

اين چه قاليست

كه اقوال بر او منتصبند

اين چه واديست

كه عشّاق به آن معتكفند


         

يا اميرالمؤمنين، من زائر كوى توام

آشناى عشق تو، من فانى فيض توام

راهى شهر نجف، من سائل نور توام

با تن پر درد و رنج، من سالك قبر توام

با روان خسته‏ام، من عاكف مِهر توام

حيدرا كن مشكلم حل، بى‏نوايى آمده

يا على، در زير زنجير بلايم، الامان

اى علىّ مرتضى راهم بده، عارض شدم

اى پدر جان بى‏پناهم، در حرم جايم بده

اى طبيب زخم من دارو بده بر سينه‏ام

مسجد نورم شده طورم عصايت را بده

بوالحسن جانم، بزن با تيغ بر اعداى من

سامرى با ساحران جَمعند، نابودش نما

ساقيا بهر خدا يك جرعه‏اى آبم بده

يا ولىّ العافيه عيدى نصيبم كن، فَرَج

صاحبا قفل دلم با ياد مهدى، باز كن

بى‏رمق شد هستيم يك دم وجودم شاد كن

عصر ما همچون كويرست، بخت و اقبالم بده

روزگارم تيره گشته از اسارت كن خلاص


 

اَاَدْخُلُ يا على

هر نفَسى كه مى‏رود

داد سخن همى‏دهد

خانه خود بزن صفا

فجر ، سهيل مى‏زند

وجود خود همى نگر

خبر ز اين سفر دهد

شيوه شر زدا كه حق

خير كثير مى‏دهد

قاعده‌ي لطافتى 

از چه دهى كثافتى

صبح ظفر، كند اثر

فالق عرش مى‏رسد

دادِ تو را على خرد

آه ز سينه مى‏رود

شام سيه بزد شفق

فُزتُ ز جان نمى‏رود

دواى من على بوَد

ناله امان نمى‏دهد

نغمه درين سرا بوَد

كوفه صدا نمى‏دهد

امير من على بوَد

ولى ، ز دل نمى‏رود


         

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

شعار من در ، همه زمانها ، به هر زمينها ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

ستاره‏اى در ، وجود تارم ، به ظلمت هر ، شبانه‏ام ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

خدا كُند من ، بِسان قنبر ، طواف كويَت ، كنم على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

امير لشگر ، بدون ياور ، به رمز داور ، گُل تناور ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

چرا غذايت، به سختىِ سنگ، تو پادشاهى، چنين‏غذائى، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

لباسِ نو بر ، تنِ فقيران ، عباى پاره ، تنِ اميران ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

به حربِ شيطان ، درونِ ميدان ، اسد به يزدان ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

همه اجانب ، ستوده‏اندت ، به هر مشاعر ، فزوده‏اندت ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

به اقتدايت ، كُنم صدايت ، دوان شوم من ، به زير پايت ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

تو شاه مُلكى ، دليل فُلكى ، قسيم زهدى ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على

شَه شهانى ، مه مهانى ، ره كمالى ، خط جمالى ، على

على على مولا ، على على مولا ، على على مولا ، على


 

علي، بدل ندارد 

على ، خالى شده از هر تباهى

على ، فانى شده در نور عالى

على‏گويانِ دشتِ هر صباحيم

على‏جويان دهرِ هَلْ‏اَتائيم

على در فطرتِ ما ، خانه كرده

على ، بر هر ظُلَم ، گشته شعاعى

على پويم ، كه خورشيد خدائى

على آمد ، كه تا آيد ، جلالت

على را گو ، كه ايتامت به راهند

على‏جانم ، به جانت ، من غلامم

به راهت اى على ، مستِ تمامم

على گويد ، كه من ، دست خدايم

خدا را ، اى على ، ايزد نمائى

على را ، در نمازم ، نوحه كردم

على را ، در قنوتم ، صيحه كردم

على ، در دشتِ جانم ، ريشه كرده

على ، رازت ، مرا بيچاره كرده

على ، دادت مرا ، ديوانه كرده

على ، جودت مرا ، حيرانه كرده

على ، آمر به باران بهارى

على ، هاتف به صور هر جهانى

على را در نوايم ، صبح و شامى

على ، خورشيد من ، در هر فضائى

على‏وارم ، به هر نطق و خطابى

على ، الگو شده در هر حماسه

به فرهنگ منيرش ، هر ختامه


 

على آقا، على جان

على سرور، على جان

على بابا، على جان

على مولا، على جان

على ياور، على جان

على قاسم على جان

على ناظم، على جان

على راهم على جان

على جَهدَم، على جان

على دستم على جان

على فكرم، على جان

على چشمم على جان

على نفْسم، على جان

على زورم على جان

على روحم، على جان

على قلبم على جان

على عقلم، على جان

على فالم على جان

على حالم، على جان

على قالم على جان

على كامم، على جان

على حقّست على جان

على فردست، على جان

على حمدست على جان

على دينست، على جان

على زُهدست على جان

على حِلّست، على جان

على حَلّست على جان

على ذكرست على جان


 

آرزوي ز يارت

ابوترابم آرزوست

باب يتيمم آرزوست

دست خدايم آرزوست

مِهر عليَّم آرزوست

شهر شريفم آرزوست

نفْس خدايم آرزوست


         

بيائيد اي محرومان از عدل وداد و مساوات، بامن بخوانيد

سينه پر درد من

على على مى‏كند

پينه دست فقير

على على مى‏كند

آه دل هر يتيم

على على مى‏كند

ناله قلب غريب

على على مى‏كند

كبوتران حرم

على على مى‏كنند

حسين مظلوم ما

على على مى‏كند

فرشتگان سماء

على على مى‏كنند

ملائك عرش حق

على على مى‏كنند

فروغ هر ستاره

على على مى‏كند

نواى شبهاى ماه

على على مى‏كند

نسيم باد سحر

على على مى‏كند

زمزمه فاطمه

على على مى‏كند

اقامه اسيران

على على مى‏كند

شمع شبِ بنديان

على على مى‏كند


         

يا حيدر

ما همه در بند توايم حيدرا

عاشق و شيداى توايم حيدرا

خاك سر كوى توايم حيدرا

سائل هر صبح توايم حيدرا

زائر محراب توايم حيدرا

ذاكر و مدّاح توايم حيدرا


 

تاثير فقدان علي در سرنوشت

بى على، نورى به نارى مى‏رود

بى على، سبزى به زردى مى‏رود

بى على، عشقت به‏حسرت‏مى‏رود

بى على، صبرت به يغما مى‏رود

بى على، دولت به نكبت مى‏رود

بى على، انسان به حيوان مى‏رود

بى على، علمت به جهلت مى‏رود

بى على، دينت به كفرت مى‏رود

بى على، وحدت به كثرت مى‏رود

بى على، مالت به فقرت مى‏رود


 

اميدوار به شفاعت علي

درد من و دواى تو، يا على

آه من و عطاى تو، يا على

فقر من و مقام تو، يا على

عشق من و نداى تو، يا على

سجن من و كليد تو، يا على

اشك من و لقاى تو، يا على

حجّ من و صفاى تو، يا على

چشم من و بلاد تو، يا على

گوش من و صداى تو، يا على

من شده‏ام زائر تو، يا على


 

علي نوري در تاريكي‌ها

على، عالى‏ترين حالم

على، اعلي ترين قالم

على، علمم، به هر ذهنم

على عقلم و هم هوشم

على عدلم و هم دادم

على عصرم به هر فصلم

على خورشيد هر روزم

على مهتاب تاريكم

على سرخم كه او خونم

على برفم، سپيدارم

على رازى  به  آوازم

على، پنهان‏ترين سرّم

على كوثر به جنّاتم

على شورى به آهنگم

على امداد  اثقالم

على را در فضا يابم

على را در قضا بينم

على را پر نوا خوانم


 

احياء غدير در معبد عرفان

من مشتعل عشق عليّم ، چه‏كنم ؟

من سوخته در حبّ وليّم ، چه‏كنم ؟

من فانى در عيد غديرم ‌، چه‏كنم ؟

پروانه شمع حيدريّم ‌، چه‏كنم ؟

مايل به قبول هل‏اتايم ، چه‏كنم ؟

زائر به صفاى مرتضايم ، چه‏كنم ؟

فارغ زِ هياهوى زمانم ، چه‏كنم ؟

فاتح به جِبال آرزويم ، چه‏كنم ؟

راهى به سراى لامكانم ، چه‏كنم ؟

قائل به ولاى طاهرينم ، چه‏كنم ؟

خاكستر كوى انتظارم ، چه‏كنم ؟

خوابيده به باب لافتايم ، چه‏كنم ؟

فالى به ره امام غائب ، بزنم ؟

قالى به قسيم رضوان ، بدهم ؟

كامى زِ لب امير هجران ، ‌ببَرم ؟

خارى زِ وجود اين حسينم ، بكنم ؟


         

با علي باش پادشاهي كن

با على، آغاز كردم روز را

ساعت سعدم شده انهار را

با على، آباد كردم خانه را

سقف و سطحش رابدادم كام را

با على آگاه كردم سينه را

شرح صدرش را بدادم حال را

با على، آزاد كردم بند را

حيدرم بگشا اين زنجير را

با على آرام كردم قلب را

اين پريشان لانه احرار را

با على آواره كردم گرگ را

افعيان و كركسان دهر را

با على، اعجاز كردم دانه را

پروراندم باغهاى عرصه را

با على، روبه نمودم شير را

در قفس كردم پلنگ خيز را


 

پرواز در فضاى نجف

من على على گويم با صوت جلى گويم

با هر نفسم گويم

با هر هوسى گويم

اى على، تو بابى

همنواى مائى

اى پدر، تو شاهى

دلنواز مائى

درد من دوائى

حاجتم روائى

من على على گويم با صوت جلى گويم

اى على، فقيرم، من زار و عليلم

اى على، اسيرم، در بند عدويم

اى على، ذليلم، افتاده به چاهم

من على على گويم، با صوت جلى گويم

اى على، حزينم، ناكام و ضعيفم

اى على، غمينم، پر درد و غريبم

من على على گويم، با صوت جلى گويم

اى على، اگر هستم، من غلام دربستم

بيعتى كه من بستم، با خون خودم بستم

من دخيل تو هستم ، چشمم به درت بستم

من على على گويم، با صوت جلى گويم

اى باب گرانمايه ، دلها شده بى‏مايه

عدلت شده افسانه، رنجم شده پيمانه


                  

علي در وجودم طنين دارد

على خونى به رگهايم

على نورى به اندامم 

على بوئى به رخسارم

على عطرى به بُستانم

على كامى به غمهايم

على وصلى به تنهايم 

على شمعى به دالانم

على پندى به حيرانم

على صبحى به شبهايم

على فتحى به زندانم

على فجرى به يلدايم

على مهتاب تابانم

على خورشيد احوالم

على كِشتى به دريايم

على درمان به هر دردم      

على محراب هر روزم             

على شاهد به نجوايم

على حلّال هر يأسم             


 

به مناسبت ميلاد اميرالمؤمنين

من على را در افقها ديده‏ام

نور حق را در مصلّا ديده‏ام

جمله انوار الهى ديده‏ام

فُزت را در تار و پودم ديده‏ام


 

عريضه به علي

اى على، بر درگهت عارض شدم

از عداوتها به سويت خم شدم

در خسارتها به كويت پَر شدم

حيدرا، بر ساحتت قنبر شدم


 

ناخداى كِشتى غدير

از على آموز ارفاق بشر

دست حق گيرد تو را وقت خطر

مرتضى را دان تو قوّت در كمر

ابرها را مى‏فرستد بر مطر

حيدرت را خوان تو در هر شور شر

تا مدد گيرى از آن درياى زر

بوترابت ميوه داده بر شجَر

تا بهارانت ببينى پر ثمر

سايه‏اش را در دو دنيا داده سَر

تا نخوانى غير او را در گذر


 

على گويان دشت انتظاريم

ديده به راه عليَم يا على

مست مِى يا عليَم يا على

اشك رخم، شبنم باغ على

آه دلم، نغمه سراى على

پا زده‏ام بر در هُو، يا على

حيدريَم، صفدريَم، يا على

مشهديَم، اشرفيمَ، يا على

فاطميَم، ساجديَم، يا على

جعفريَم، باقريَم ، يا على

كاظميم، موسويم، يا على

عسكريَم،  مهدويَم، يا على

قائميَم، منتظرم يا على

مضطربم، ملتهبم ،  يا على

مُذنِب و مِسكين تواَم يا على

پرده دل را تو بِكَن يا على

ساقى لب سوخته‏ام يا على


 

استمداد از دادستان آسماني در غل و زنجیر

يا على، قلبم سلامت مى‏كند

روح و جانم، هِى صدايت مى‏كند

اشك چشمم، جوى خونت مى‏كند

اين دلم، را عشق تو، خون مى‏كند

گوشهايم با نوايت، دَم زند

اين زبانم با ندايت، پَر زند

مرتضايم، خاكسارم بر درت

اى پدر جان، من غلام قنبرت

حيدرا، بخشش نما بر نوكرت

ذوالفقارت را بده بر عارضت

حيدرا ، رحمت خود كن يارم

ذوالفقارت بده تا بركَند اين زنجيرم

به قضايم بده لطفى كه به سختى گيرم

به سرانجام حياتم، بده يك تكبيرم


 

على

از عين على، عيون ما بينا شد

از لام على، لبان ما، گويا شد

از ياى على، يأس همه، زائل شد

از نور على، ظلمت دل، فانى شد

از عطر على، باغ جهان، زيبا شد

از روى على، خلق زمان، فاتح شد

از عِلم على، علوم ما، كامل شد

از موعظه‏اش، نفوس ما، مؤمن شد


 

بحثى در حضور و شهود علوى

من شَهِدَتْ را به شهودى برَم

شاهد بَزمى به ظهورى برم

شَهپَر جبريل به شاهد برم

چونكه ملائك به شهيدى برَم



يا مرتضي علي:

يا والي الولييا مرتضي علي
يا قاهر العدويا مرتضي علي
مشكل گشا علييا مرتضي علي
تفسير هل اتييا مرتضي علي
تعبير جمعه‏اي يا مرتضي علي
مولود كعبه‏اييا مرتضي علي
قاسم به محشرييا مرتضي علي
مظلوم كوفه‏اييا مرتضي علي
روح مؤمنييا مرتضي علي


اي شه لا فتي كن مرا طلب
قوت جاني و جان من

 

 

علي در همه‌ي وجودم

علي دردم تو بودي

علي وصلم تو بودي

علي يارم تو بودي

علي عشقم تو بودي

علي نورم تو بودي

علي عقلم تو بودي

علي چشمم تو بودي

علي شهرم تو بودي

علي راهم تو بودي

علي دينم تو بودي

علي كارم تو بودي

علي روحم تو بودي

علي زورم تو بودي

علي قلبم تو بودي

 

ميلاد پدر

پدرم، نور اُميده

شفقى بر دل زاره

جگر سوخته‏ام را

خنكاى دلنوازه

پدرم، ستاره بخت منه

مهِ شبهاى پر از راز منه

پدرم، شمع و منم پروانه

همصدا گشته در اين غمخانه

پدرم، دور شد از اين خانه

تهى از عشق شده پيمانه

سايه‏اش رفت، گُلِ دُردانه

باغ ايّام، چه شد؟ ويرانه

قفسم، منزل و در دام شدم بيچاره

ياد آن باب عزيزم بدمد يكباره

 

 

پدر مهربونه

دردامونو ميدونه

همراه نالمونه

غصّه‏هامو، ميدونه

ببين، بابا غمينه

خونش روى زمينه

سهيل دلهامونه

دواى زخمامونه


 

صدّيقه كبرى:

وداع با مادر جان

مادرا ناله جانسوز تو آيد بر گوش

فاطرا، فاطمه‏ات دست ستمگر مدهوش

گُل پَرپَر شده عرش، به يغما رفته

كمرش خم شده و ناله، ز تابش رفته


 

در سوگ فاطمه

واى كه اين قافله ، چه بى‏صدا مى‏رود

ناله كنى كوچكست ، بهر وداع مى‏رود

واى كه شير خدا ، بهر عزا مى‏رود

همسر مظلومه‏اش ، پيش خدا مى‏رود

مدينه برخيز و بين ، عابده‏ات مى‏رود

بقيع ماتم‏زده ، به آسمان مى‏رود

محسن پرپر زده ، رو به جنان مى‏رود

حسن شتابان شده ، به كوچه‏ها مى‏رود

حسين عطشان ما ، ناله‏كنان مى‏رود

زينب ماتم‏زده ، گريه كنان مى‏رود

وديعه رسولست ، پيش نبى مى‏رود

از بر اين مأذنه، صداى يا رب روَد

واى كه اين فاطمه ، داغ به دل مى‏رود

آهِ جگر مى‏زند ، رو به سما مى‏رود

حبيبه هَل‏اَتى ، چرا زمين مى‏رود

مقصد و مقصود ما، چه سرنگون مى‏رود



نجواي فاطميون

يا فاطمه ، ما كاتب وصل تو هستيم

بنشسته در صحن و عزادار تو هستيم

در پشت اين ميز دعا

سوزم برايت بى‏صدا

اى مادرم رفتى چرا

بشكسته‏اى ، روحم خدا

اين مادر خونين‏كفن

گشته پريشان بر حسن

او در ميان خانه‏اش

ناليده و خون بر دلش

حيدر بيا و ناله كن

خاك بقيع مستانه كن

پروانه‏ات در آتش است

بيت الامين در ماتمست


 

امام حسن مجتبى:

 

روضه براي امام حسن

اين حسن كيست كه در ناله ما آمده است

اين چه نوريست كه از عرش خدا آمده است

اين چه ظلميست كه بر آل على آمده است

اين چه خونيست كه از اهل سما آمده است

اين چه هدميست كه در شهر رسول آمده است

اين چه زهريست كه در جسم حسن آمده است

اى حسن‏روى و حسن‏خوى، مدد كن ما را

كه فقيريم و اسيريم، طلب كن ما را


 

عزاداري براي امام حسن مجتبى

صَفر قتل حسن شد

همه ناله به سر شد

حسنم خون‏جگرست

لخته‏ها در لگن است

حسنا خاك بقيعت

شده فردوس برينت

اين بدنِ مجتباست

كه تيرباران شده

ز زهر اعداء دين

كشته به غربت شده


 

سيّدالشّهداء:

 

در غمكده دل، چه خروشى دارد!

اين حسين كيست كه هر لحظه مرا مى‏خواند

اين چه شمعيست كه انوار ازل مى‏بارد

اين چه بابيست كه دعوت، به جهانى دارد

اين چه شعريست كه عاشق به سحر مى‏خواند

اين كليديست به هر بسته درى مى‏آيد

اين دوائيست به هر معجزه‏اى مى‏آيد

اين صدائيست كه آهنگ سمائى دارد

اين سر كيست كه بر نى چو قمر مى‏تابد

اين لب كيست كه خشكيده و قرآن خواند

اين رگ كيست كه خواهر به لبانش دارد

اين پدر كيست كه ايتام پريشان دارد


 

حسينى شدنم بهر قرابت به خدا بود

محرّم را حريم آمد

غريو كبريا آمد

پرستش را دليل آمد

به فرمان جليل آمد

رُخ نيلى پديد آمد

سياهى بر سپيد آمد

دل بشكسته بار آمد

حسينم بر سَبيل آمد

به سرنيزه، چو مَه آمد

هَلاهل بر جگر آمد

شب سرد زمين آمد

به اشك ديده خون آمد

سفينه در بهار آمد

گُل يحيى پديد آمد

سرود هَلْ اَتى آمد

نداى منتقم آمد

حسين غمگسار آمد

تن بى‏سر، عيان آمد

جهاد اوّلين آمد

خروش آخرين آمد


         

حسين نامه خونين

محرّم آمد و عيدم عزا شد

دلم لبريز عشق كربلا شد

عزيز مصطفى غرق جفا شد

تن لعلش زِ خاك‏وخون يكى شد

حريم كبريا پژواك او شد

سرِ خونين او بر نِى، هوا شد

يتيمش خارِ كين‏را همنشين شد

دل غمديده‏اش، آتش‏نوا شد

فضاى خيمه‏ها،آه و فغان شد

جگرها سوزد و اشكى روان شد

زِ هر نامحرمى،تيرى رها شد

اميد كودكان يك‏سر فنا شد

زمين و آسمان، ماتم‏سرا شد

امامُ‏العارفين، سوى جَنان شد


                  

حسينيان

خوشا دردى كه درمانش حسين است

خوشا اشكى كه فرجامش حسين است

خوشا عبدى كه مولايش حسين است

خوشا قلبى كه غمخوارش حسين است

خوشا بيتى كه انوارش حسين است

خوشا مُلكى كه سلطانش حسين است

خوشا جانى كه جانانش حسين است

خوشا ذكرى كه اسحارش حسين است

خوشا چشمى كه انظارش حسين است

خوشا شهرى كه خورشيدش حسين است


 

يا رب اين صيدِ پر از خون ، چه نوائى دارد    

شمس ما بر سر نِى بين كه چه حالى دارد

قمر خَلق ستمديده ، چه نورى دارد

گُل  خونين حسين ، نغماتى  دارد

جگر سوخته‏ام، كرب و بلائى  دارد

اشك اين گونه، به هر شب، قطراتى دارد

آهنين مشت من امروز، كلامى دارد

مهدىِ منتقمم را به محرّم دعواتى دارد

برگ  تقويم زمان ، سوز و گدازى  دارد


 

تحليلى از حروف مقطّعه حسين، وسيله‏اى براى ره‏گيرى رموز آن

ح:

حسين حسّ و حسين حال و حسين حر

حسين حُسن و حسين حرف و حسين حُبّ

حسين حجّ و حسين حدّ و حسين حق

حسين حتم و حسين حمد و حسين حبل

حسينم حاتمين است بر حوائج

حجاب اوّلين است در كبائر

حسين حافظ به قرآن است

حسين حشر رفيقان است

حسينم حرث هر لاله

حسينم حُزن هر خانه

حسين حيدرنماى هر زمانه

حسين حاكم شده در هر كرانه

حساب عشق او حك شد به سينه

كجا باشد به غير او قرينه


 

س :

سابقا ساحت سويت چو گلستان آمد

سيّدا سير سعيدت چو سلامت آمد

ساجدا سوگ سكينه ز خيامت آمد

سرمدا ساعت ظهرت به جماعت آمد

كِى سرود سحرت، نفخه به سبحان آيد

ساكن سدر، سرانجام، سرافراز آيد

سفر سوخته دل، سيرت سلطان آيد

 

سرمايه سرباز سرير كبريائى

ساتر شود او بهر سخا سوى سؤالى

سبزند ستوران سبك‏بال به سوغات

از ساطع آن سراج يزدان

بس ستاره‏ها سوار سحبا

اى ستون دين، ستوده‏اى تو

در سپيده‏دم، سجيّه‏اى تو

من هم به سرانجام،روان سوى‏تو هستم

با روى سياهم،عارض به تو هستم


 

ى:

ياد آن يادگار ياسمنم

يار يزدان، هميشه در وطنم

ياورى مى‏طلبم از يد يكتائى تو

اى كه يارى كنِ ياسين و يمين، همره تو


 

ن:

نذر كردم كه ناخداى نجيب

ناشر نكته‏هاى نافذ و ناب

نان نافع دهد به رسم نظام

نجم ناطق، نظر كند به نفَس

ناهى ناس، با نمك به نبوغ

خوش‏نسب بوده‏اى، حسين عزيز

نسل پاكت، نام نيكت را ندا

ناشنيده در نمازت با نصاب

نامه‏هاى هر نبى، نجواى نور

در نهايت با نتايج در صراط

 

 

پيشدرامدى بر قتلگاه

ظُلمت رها كن عاشقا

عدلانه شو، عدلانه شو

وانگه بيا با نينوا

همخانه شو ، همخانه شو

خالى شو از اهوائيان

فانى شو در اقباليان

ما را جدا كن از فنا

قسمت نما راه سما

خورشيد، بر نِى آمده

فجرِ رسولان آمده

قارى چرا در طشت دون

چوب از جنايت مى‏خورَد


         

شب سوم امام حسين

شب سوّم امامه

همه‏جا سكوت مرگه

چه فدا شدند عزيزان

چه رها شدند اسيران

به كجا روَد ستاره

كه طلوع كند دوباره

چه بزرگه غم بابا       

به دل يتيم زهراء

همه ماتم جدايى

همه ناله غريبى

مه هاشمى، به نِى شد

سر فاطمى، به گِل شد

توى اين زمين تشنه

غنچه‏ها به خون نشسته

شكل هر گُلى كه بعداً

توى باغچه‏ها در آمد

همشو زينبِ خاتون

به كجاوه‏ها كشيده

گُل لاله، مال اصغر

گُل نرگس، مثل اكبر

گُل مريم، ياد سقّا

گُل زنبق، توى آب

اشك قاسم، به فراق

كوعروسش به چراغ

سكينه دسته گُل

مياره از دلِ خود

مى‏گيره ردّ بابا

كه پدرجان، گُل من

هميشه تازه مى‏مونه ، پيشِ من


 

اربعين

اربعين لاله‏هاى پَرپَرست

اربعين سروهاى بى‏سرست

اربعين، روز عزاى بُلبُلست

هر طرف، هر گوشه‏اى، قبر گُلست

اربعين، با اشك و غم، همخانه‏اى

بر مزار عاشقان پروانه‏اى

اربعين، با خود صفا آورده‏اى

اين همه گُل از كجا آورده‏اى

اربعين، زينب دلش افسرده است

گريه كُن زيرا برادر مرده است

اربعين، از زاده زهرا بگو

از تن صد پاره مولا بگو

اربعين، اشك يتيمان را ببين

امّ كلثوم پريشان را ببين

اربعين، اينجا مزار اصغرست

تربت عبّاس و عون و جعفرست

اربعين آيد به گوشم زمزمه

گوئيا باشد صداى فاطمه

اربعين، زينب، پريشان آمده

بر سر قبرِ شهيدان آمده


 

نجواى رقيّه با پدر

الهى فدات بشم من بابا جون

قربون نگات بشم من بابا جون

باباجون به من بگو تنت كجاست

سپر و شمشير و پيرهنت كجاست

چرا با صورت گلگون اومدى

پيش من با لب پر خون اومدى

نيمه شب چرا تو تنها اومدى

غرق خون، لاله زهرا اومدى

دل من ازين نگات پريشونه

چى بِگم درد و غمم فراوونه


 

جواب پدر

غم تو از دل من زبونه زد

كى به تو رقيّه، تازيونه زد

خستگيت ز خوندن نافله

يا كه هر دو پات پُر از آبله

                  

 

ميلاد حضرت على اكبر - يازدهم شعبان 1426

من علىّ اكبرم

چلچراغ حيدرم

همنواى پدرم

كوكب فاطمه‏ام

بابا بيا بالينم

نگر سر خونينم

عدو بريد حلقومم

خضاب خونين دارم

به نينوا تنهايم

ز باغ ثاراللّهم

سرى به نِى من دارم

سوز جگرها دارم


 

سلام بر يداللّه المقطوعه، عباس بن علي

ماهيان اين فرات و دجله را بى‏آب كردند

چو قلب عاشقانش، آب كردند

چو صيّاد لعين را يار دادند

كه در گرما، زِ سقّا آب گيرد

 

علمدار حسين

اباالفضلت عَلم بر دوش دارد

دو دستش را دو مَشكى، آب دارد

نگاهى بر حرَم، از سوز دارد

حسينش، كودكِ بى‏تاب دارد

صداى يا اَخا، از دل برآورد

چو از زين بر زمين، هيهات آورد

به فرقش، يك عمود آهنين زد

به جاى دست او، خون بر شفق زد

چو عبّاس رشيدش، تكّه كردند

قَمر را در سما، تاريك كردند


 

امام سجاد:

 

سلام بر اسير كربلا

تو كه در چرخ چهارم به امامت بودى

پس چه‏سان در غل و زنجير يزيدان بودى


 

زين‏العابدين

عابدين را همه زينت دادى

ساجدين را همه قيمت دادى


 

امام باقر:

 

باقرالعلوم

بَقْرانه بدادى به مصائب تو شكافى

بحرانه برفتى به مكاتب تو علومى


 

تمجيد امام پنجم

اى خامسِ كشتىِ سلونى

حمدت چه كند نبى به ماضى


 

امام جعفر صادق:

 

شهادت امام صادق

جعفر صادق به كجا مى‏رود

ز دست امّت به سما مى‏رود

واى كه صادق چو غريبانه رفت

اصل ديانت به سراپرده رفت

واى كه جعفر شده، پرپر ظلم‏وستم

آينه حق‏نما، شكسته شد از ظُلَم

ماهِ مدينه به مزارست كنون

ناله شيعه ز فراقست كنون

صدق و صفا رفته ازين انجمن

عالِم آل عبا، خورده به تير فِتَن

چه گويم از داغ او، چِسان بَرم نام او

امام مقتول ما ، شهيد مظلوم ما


                  

صادقيّه

صادقا مدرسه‏ات پر ز معلّم بادا

جعفرا مكتب علمت به تفاخر بادا


 

ادراكات صادقه

صدق و صفايم آرزوست

مشعل راهم آرزوست

فكر صَديقم آرزوست

تُربت يارم آرزوست

عشق حبيبم آرزوست

درسِ وليّم آرزوست

خاكِ بقيعم آرزوست

يادِ مرادم آرزوست

 

                                     

پرواز در آسمان بقيع

اين دل پژمرده‏ام

دارد هواى قبر تو

اين لب خشكيده‏ام        

دارد ثناى خاك تو

اين سرِ شوريده‏ام        

دارد خيالِ عشق تو

اين تن تفتيده‏ام

دارد لواى حال تو

اين خرابه، خانه‏ام

دارد ضياء نور تو

اين نماز و روزه‏ام

دارد نماى روى تو

اين روانِ خسته‏ام       

دارد شرارِ راز تو

اين زبانِ بسته‏ام

دارد حديثِ زهر تو

اين زمينِ مسجدم

دارد گُلى از باغ تو

اين فضاىِ سينه‏ام

دارد غبارِ شهر تو


 

پيشواي صادقان

صادقان را همه در صدق و صفا اربابى

شيعيان را همه در شور و نوا همراهى


 

صادق

صداقت را ، تو سامانى

صلابت را ، تو كاشانى

صبورى را ، تو جانانى

صباحان را ، تو شاهانى

صدارت را ، تو ميزانى

صميمان را ، تو عرفانى

صناعت را ، تو الگوئى

صدايم را ، تو پژواكى

صواعق را ، تو فرمانى

صراط حق ، تو سالارى

صعود ما به ، جنّاتى

صفابخشِ ، دل مائى

 

 

واى كه جعفر ما ، پيش خدا مى‏رود  
 صادق آل عبا ، ناله‏كنان مى‏رود 
  جعفر صادق نگر، رو به جنان مى‏رود



ما همه گريان توئيم صادقا        سينه زن سوگ توئيم جعفرا

 

 

كاظميّه:

 

نهايت كظم غيظ

يا رب اين غل كه به دستم دارم

آهنين بند كه بر پا دارم

چاه تقدير كه در بر دارم

معنى كظمِ من و اقرارم


 

ديدار در سياهچال كاظمى

اى خدا، كو پسرم، تا كه ببيند حالم

بنوازد سحرى گونه دل پر رازم

جگرم سوخته از فرط عذاب سَجَنم

تو رضا جان بَغلم گير كه در پروازم

وقت رفتن شده، بگشا، درِ اين زندانم

اشك‏ريزان، به سراپرده آن رضوانم


 

رضويّه:

 

زيارت امام رضا

من به رضاجان كه نظر مى‏كنم

روضه رضوان به سرا مى‏كنم

رسم رضامندى من او دهد

ذائقه‏ام كامِ سماوى دهد


 

ميلاد رضوي

اى رضوى بُرقع و طُوسى نقاب

عيدى ما را تو بده آفتاب

خرمن اقبال مرا برده آب

عشق ولى را تو به قلبم بِتاب

زَهر جفا از بدنم بُرده تاب

نوش جَنان را تو به جانم اَياب


         

فرودگاه لطف

ثامن نور خدايى

تو رضايى ، تو رضايى

بخت و نصرِ بى‏نوايى

تو رضايى ، تو رضايى

ميزبانِ هر گدايى        

تو رضايى ، تو رضايى

ضامنِ هر روسياهى

تو رضايى ، تو رضايى

بانىِ خير و صفايى

تو رضايى ، تو رضايى

شاهد زارِ ذليلى

تو رضايى ، تو رضايى

مشهدت، روضه رضوان

تو رضايى ، تو رضايى

اين خراسان،به قدومت شده ‏سامان

تو رضايى ، تو رضايى

به شهودت، همه نيكان

بروند همچو اميران

به‏طلب شوَم كه فيضت

بدهد دلم چو مستان

تو رضامند قضايى

 ببرَم به كوى راضى

كه شوَم رضا ز قاضى


         

تقويّه:

من به جودت اى جوادالسّائلين

سالكينم اى وجيه‏الطّالبين

در سرايت اى كريم الزّائرين

عاكفينم اى ولىّ المسلمين


 

هاديّه:

من به هدايتت نظر به جمع هاديان كنم

سامره‏ات قمر كه من نور خدا طلب كنم

دهُم ز برج معرفت عروجم آرزو كنم

ساكن كوى آن نقى رحيلم آرزو كنم


 

عسكريّه:

سكراتم بكُن اى عسكر جانان آسان

خلواتم بده اى ابر بهاران، باران

من به افواج مَلك قبطه خورم چون سامان

ندهد جُند ظهورم به قضايم شادان


 

سوگواره امام عسكرى

ربيع الاوّل از عسكر سخن گو

كه زهرِ دشمن دين كرده كارش

به حصر جيش اعداء ستمگر

بيفتاده زمين جسم مطهّر


 

مهدويّه:

اعلان آماده باش ظهور منجي

بر پا ، بر پا

 

 

 

به حمايتها

 

 

 

سوى نيكيها

 

 

 

به شرافتها

 

 

 

به قداستها

 

 

 

به امارتها

قوموا ، قوموا

 

 

 

به ظهورالحق

 

 

 

به جهادالوعد

 

 

 

به دخول‏العدل

 

 

 

به نفيرالبعث

بزن اى والى

 

 

 

شَهَرالباقى

 

 

 

ضَمَن‏الهادى

 

 

 

به كتابت نو

 

 

 

به صلابت قُل

 

 

 

به حكايت قُو

تو ولى بر من

 

 

 

تو وكيل از من

 

 

 

 

به فضا خورشيد

 

تو به هر آيه

 

 

به قضاء امّيد

 

شده‏اى ناله

 

 

 

 

تو به هر دريا

 

 

 

 

 

بزنى موجى

برَهى صيدى

 

 

 

تو به هر دامى

 

 

 

 

بزنى سيفى

 

 

 

 

ببرى ظلمى

 


آهنگر عمرم كه به سندان كوبم

تشنه پر توقّعم

 

 

 

اسير زندان تنم

 

 

 

رفيق بى‏وفا منم

فقدِ نبى، شعار من

 

 

 

غيبت تو، خوارى من

 

 

 

دشمن، به روى سينه‏ام

قاتل، كنار بسترم

 

 

 

عقده گرفته حنجرم

 

 

 

خونين شده اين جگرم

عجّل ابا صالح، بيا

 

 

 

در غُل و زنجير قضا

 

 

 

حبس شده ناله ما

 

 

 

احياى ما، فغان ما

 

 

ما، جمله رعاياى قديريم

امروز كه شاهنشه اين خانه تويى تو

غوّاص به درياى گرفتار، تويى تو

خيل مَلك و انس به اين در چو دخيلند

فريادرس خلقِ به خون رفته تويى تو

اى شاهد هر فُجعه ، كجايى

ننگست تنفّس به چنين عصر، نيايى؟

ما خاك‏نشينِ حرَمت در همه جاييم

محجوب شده روى منيرت، به چه جايى؟

اين ساعت سنگين، به سرايت چو عليلان

آغشته به شرمندگى و حال غلامان

جان از تن ما رفت، ز ناجى چو جداييم

نايد ز گلويم نفَسى، كشته خصميم

صد بار خدا را به ظهورت طلبيدم

يكبار تشرّف به حضورت نخريدم

اى واى كه من مضطرب فقدِ وليّم

از غيبت او تنگ شده عرصه به جانم

اى منجىِ غيبى، بنوا حكم ظهورت

تا شهرِ غريبان بشود پاك ز گرگان

روبه‏صفتان را بزنى آتش جانكاه

فصلم به خرابى شده، اى صاحب بيضاء

يك غنچه به اين باغ نماندست ز يغما

افسوس كه اين قافله را درد گرفته

از دور و بَرَش، تير به هر ديده خزيده

وامانده شدند ياران، از فرط تبهكاران

درمانده شده رهرو، در حلقه ابليسان

يكتا گهرى شاها، عزّ همه‏اى طه

موسم به وصال آمد، تقديرِ حسَن آمد

ما عاشق موعوديم با غير، چه دلداديم

بيعت، به سرِ دارم، با خونِ خودم كردم

زين پس نكنم طاعت، دجّال سيه‏رو را

 

         

عرفان المهدى

عَلَم هدايت جملگان

ضَمَنَ الْبَقاءُ بِجوُدِه

شَهَرَ الْكَمالُ بِفَضْلِه

قَدَمَ الظُّهورُ بِجُنْدِه

نَصَرَ الْغَريبُ بِقُرْبِه

شَرَفَ الْحَديدُ بِسَيفِه

ظَهَرَ الْعُروجُ بِنُطْقِه

ظَفَرَ الصَّغيرُ بِقَهْرِه

فَرَجَ الْاَسيرُ بِلُطْفِه



منجي كل

دلا خو كن به آقايت كه اين عالَم، ولى دارد

امين آرمان ما، لواى وارثين دارد

جهان پر تب و تابت، عزيز اكرمين دارد

فضاى خامُش روحت، مَه و خورشيد جان دارد

دو چشم بى‏رمق گشته، دو ابروى عيان دارد

دو دست ناتوان تو، عصاى موسوى دارد

دو پاى خشك بى‏حاصل، دو كفش طوطيا دارد

جگرهاى تنورى را، بهاران، شبنمى دارد

به اين كاشانه‏هاى تنگ و تاريك بلا، موج صفا دارد

به بن‏بست غم‏انگيز وجودت، ناز و رعنا و اَدا دارد


 

فوران انتظار

انتظارت كُشت، اين منتظر خسته دلت

مهديا، محرم مائى، بنما خورشيدت

هر كجا مى‏رود اين سوخته‏دل، سربازت

مى‏كُند نغمه ز جان، در چمن رخسارت

ما همه منتظران، زار زنان، در فقدت

چه شود تا كه بيائى به بر يارانت

شب و روزم به سياهى شده، كو مهتابت

مرغكِ ناله‏كُنت را بكِشان بر بندت

شمعكت در شب يلداست، بِدم از نورت

دلبرم، خانه‏خرابم، شده‏ام حيرانت


  

دست و پائى در كوير ادب

بارالها، اين كوير جانِ من

اين خزانْ فكر و خرابه حال من

اين قطار اشك، سيل خون من

اين صداى رعد، سوز قال من

چون كُند شِكوه، به قدر زارِ من

اى امير لؤلؤ و مرجانِ من

اى كريم سفره هر خوانِ من

مقتدا و سجده‏گاهِ عشق من

گو بيايد، رهبر غوغاىِ من

تا بيارد، هوشِ هر سوداى من

آسمانست و بهارِ عمرِ من

آشناى هر نوا و درد من

من بدون او، خسِ درمانده‏ام

بنده‏اى با معصيت، شرمنده‏ام

روز و شب در غيبتش، افسرده‏ام

عقرب جرّار، در كاشانه‏ام

روبهان عصر، اندر كينه‏ام


 

نجوا با منجي موعود

تو ذخيره خدائى كه براى دادخواهى

به تو جلوه‏ها نمايد كه كُنى جهان‏ستانى

منِ بى‏نواى حيران بنشسته‏ام مهيّا

كه رسد بگوشم از غيب صداى آسمانى


 

مهديا، كشتى بشكسته ما بين كه به غرقاب روَد

جگرِ سوخته منتظرت را كه به آماج روَد

شرع مظلوم نبى را كه به تاراج روَد

سر ببرّيده‌ي جدّت كه به انفال روَد

چادر سوخته امِّ اَبيها كه به انكار روَد

خاك خونين نجف را كه به افساد روَد

ال مشكين رفيقان كه به اخبار روَد

سفره جمله فقيران كه به غمخانه روَد

قصّه غصّه هجرت كه به سامرّه روَد

ظلمت غيبت رويت كه چه جانكاه روَد

طلعتِ نور وجودت كه چه جانانه روَد

منجى و مُصلح امّت ز چه روئى به سراپرده روَد


 

بقيّه اللّه كه مهدى بوَد

قالع كفّار، سماوى بوَد

ولىّ قهرى كه به غيبت بود

مظلمه دهر، قتالى بود

امام موعود كه در جان بود

حضور او در دل و قلبت بود

شاهد قدسى كه به يادت بود

در همه دم، نور به ديدت بود

آيت عظمى كه به كويَت بود

حال و هوايت، همه حورى بود

فارج احوال كه به يادت بود

قرب ملائك به سرايت بود

صالح لاهوت كه والى بود

عدل مؤكّد، همه جائى بود

چشم به راهى كه عمومى بود

فتنه دجّال، افولى بود


 

يابن الحسن كجائي

داد از غم جدائي

من عاشقم تو ماهي

نايد مرا صدائي

قلب مرا تو آهي

مهر نماز مائي

ضامن به هر دعائي

مفهوم هر نوائي

                           پروانه را تو بالي 

من خسته‌ام تو شاهي

پيوسته با خدائي

من غرق در جدائي

ديگر چرا نيائي

 

         

براي اين جمع گدا

مهدي بيا مهدي بيا

خانه‌ي ما چو نينوا

مهدي بيا مهدي بيا

منتظرت كند صدا

مهدي بيا مهدي بيا

منتقما، منتظرا، مكر ّما

مهدي بيا مهدي بيا

انيس و مونس ما

چاره بده به كار ما

امير ما عزيز ما

نسخه بده به درد ما

براي دفع فتنه ها

مهدي بيا مهدي بيا

چشم من و عطاي تو

روح من و لقاي تو

گوش من وصداي تو

اشك من و جمال تو

قلب من و نواي تو

دست من و رداي تو

براي حفظ توده ها

مهدي بيا مهدي بيا

خنده برفته از دلم

عشق برفته از تنم

رنگ برفته از رخم

حال برفته از برم

شفق بزن به منزلم

مهدي بيا مهدي بيا

                  

                            

ما همه در حصن توايم مهديا

منتظر وصل توايم مهديا

باب نجات همه‌اي مهديا

گره گشاي همه‌اي مهديا

حل معماي مني مهديا

منجي هر غمزده‌اي مهديا

شاه وگدا در بر تو مهديا

دار و ندار همه‌اي مهديا

رهبر دور از وطني مهديا

قاتل هر فتنه‌گري مهديا

شاهد رنج و غصه‌اي مهديا

وكيل و ماواي مني مهديا

 



تا كِى به تمنّاى وصال تو يگانه

اشكم روَد از هر مژه چون سيل روانه

تا كِى به غلامىّ نفوس، خانه به خانه

عزّت بروَد از پى اين عصر ظلامه

تا كِى دل تفتيده ما، تير خورَد لحظه‏به‏لحظه

در ماتم فقدان ولى، زار و شكسته

تا كِى جگر سوخته‏ام سوى خرابه

خونابه دهد موج به درياى زمانه

تا كِى عقب قافله‏ها راه روَم پاى برهنه

سرگشته و ماتم‏زده چون طفل خرامه

تا كِى به دعاى سحرى، جان دهم از راه سمانه

پيوسته و دلبسته شود بنده به پرگار خِطابه

تا كِى روَد اين رنج‏كشيده به سراى حكما بهر افاقه

فرجام نديده، تن پر ضعف بيايد به ندامه

تا كِى خورَد اين قلب مشبّك شده از تير خصامه 

هر روز به سرنيزه‏اى از شرّ و شنيعه

تا كِى به دهانم بزنند قفل هماره

خاموشى شب، روز شود مرّه دوباره

تا كِى بزند ضربه به در طوطى و لاله

از فقد ولى، سر شكند، مست قباله


 

غم مخور منتظرا، قائم ما، غم ببرد

درد و رنجت بكشد ، آفت جانت ببرد

او طبيب است براي بشر خسته وجود

هم نواي همه عالم ، كه لعينان ببرد

بنوازد به جهان، نغمه خوشحالي را

تا كه از عرصه ما، زشتي و خسران ببرد

 

 

به مناسبت ميلاد حضرت مسيح ، پيام آور صلح - سال 2005  ميلادى

روح مرا، روح خدا، طالع است

جسم مرا، داروى عيسى، دَم است

نفْس مرا، نسخه قدسى، ره است

حال مرا، دست مسيحا، يد است

قال مرا، قول چنين سرور است

جان مرا، صُلح نبى، ضامن است


 

عوارض دوري تمدن بشري از آموزه‌هاي عيسوي

ظلم و ستم ، آتشست بر همه جانها  

فسق و فجور ، آفتست بر همه دلها

خَلق جهان تشنه‏است بر دَم عيسى  

مادر گيتى به رنج ، از غم نجوا

آب و غذا ، بى‏صفا ، چون خزِ خارا

آه دل بى‏نوا ، شعله به صفها


         

رمضان ، قدر ، احيا ،‌ فطر:

 

راز رمضان

راز رمضان را بطلب تا كه نمانى

رعنا بشرى شو، كه درين فصل نمانى

اى طوطى خوش‏صوت، بگو سرّ نهانى

كز خفتن تو، شعله زنَد غوث نهانى

اى نفْس به خون‏خفته، بزن ناله كه دامى

پرتو ندهى تا نشوى همچو خرامى

مهلت ندهد يار، كه در عصر خزانى

اى ياور مطلق، بنما رُخ كه شهنشاه جهانى

اين تشنه‏لبان را بده كامى، دفعاتى

ماتم بزدا از سر و رو، تاج سرائى

 


رمضانم همه درد و غم و اندوه و بلا بود

تشنه بودم، شب قدرم، خنك آبى دادند

و اندر آن حيرت دل، ماءِ مَعينم دادند

بر سر كوى رفيقان ، سكناتم دادند

درد و غم را به دوائى ، بركاتم دادند

اى جگر سوخته فانىِ در ذات خدا

بنگر حكم سماوى، كه چِسان جاه و جلالم دادند

من چو ميّت به سر سنگ لَحد، جان دادم

و اندرين خلوت مَه ، كون و مكانم دادند

بر سر سفره حيدر، رمضانم خونين     

به نواى علوى ، نور جنانم دادند

نيمه ماه كه شد، بر سر خوان حَسنى

به فقيرِ درِ يزدان، حَسناتى دادند


 

در فراغ صاحب قدر

ناگه به شب قدر بيامد چو ندائى

خيزيد و بيائيد كه آمد چو صفائى

گيريد و بخوانيد لوائى صمدانى

از فجرِ نَجى، هِلهله جاءَ اِمامى

من در سَحر عشق بديدم لحظاتى

آن سرو سهيلم كه بدادم نفخاتى

آن يار سفر كرده همى داده براتى

كين غيبت نكبت زده را داده مماتى


         

توبه در شب قدر

توبه كن اى دل كه شب بخشش است

رو به خدا كن كه سويت دعوتست

خوانده تو را تا بروى نزد او

عُذر معاصى بدهى پيش او

حال، چرا بى‏هنرى مى‏كنى

فرصت ناياب، هدر مى‏كنى

از ته دل داد بزن اى خدا

راه بده اين بشر هرزه را

ظلم و ستم ، ريشه من سوخته

بى‏خردى ، زبان من دوخته

عاقبت زندگيم بر فناست         

سزاى بيعت‏شكنى ، دفع ماست

حال، چراغى بده در ظلمتم

حكم رهايى بده از غربتم

حقّ على، يك پر و بالى بده

چشم و دلم را جلواتى بده

درك شب قدر، نصيبم بكن

تخليه از خويش، رهينم بكن

واى كه من سنگ جفا خورده‏ام

سيلى دشمن به قضا ديده‏ام

 


اى خدا كجا رَوَم اين دل شب

به زبان ذكر تو گويم

به روان حمد تو خوانم

شب قدر از تو بخواهم

كه تو قاضىّ قديرى

به كجا روَم كه كورم

نه عصايى، نه كَسايى

نه عزيزى كه بغل‏كند غلامى

تو بگفتى كه بيايم

چو بيايم بِبَرى نزد جلالت

بِكَنم ميل ز هستى

كه تو هستى به خيالم

همه عفو از تو بجويم

همه عيش از تو بخواهم

كه تو لطفىّ و سُرورى

كه تو سرچشمه فضلى

كه مواهب ز تو جويم

كه محاسن ز تو پويم

كه برائت ز جحيم از تو بخواهم   

 


زمزمه شب قدر در مسجد نور

امشب به مهمونى بريم بچّه‏ها

خدارو با هم بخونيم خسته‏ها

خدا جونو صدا كنين اسيرا

عرشو برين سفر كنين مؤمنا

تو آسمون ستاره‏ها مى‏نالن

چشمك‏زنون اشكشونو مى‏بارن

حرف دل ستاره‏ها همينه

ظلم و ستم، دوده زده به خونه

مسجد نور سقفتو امشب واكن

سفينه قدرو بيار برامون

چراغارو خاموش كنين كه با تو

راحت بريم پيش رفيق اعلى

اونجا همه فرشته‏ها صف‌به‌صف

منتظر وصل تواَند دم به دم

بال و پر از خدا بگير غمزده

وقت عروج آمده اى دمزده

آتش عشقت زده بر جبينم        

اذن حضورم بده اى حبيبم

جون به لبم آمده و حزينم        

عصا بده بلند بشم طبيبم

احيا بكن زندگيمو عزيزم

خرج سفر بده زمين نمونم


         

هشدار براي شب احيا

هيهات كه اين خاطره را زنگ گرفته

افسوس كه اين مائده را سنگ گرفته

حاشا كه رفيق ازلى خشم گرفته

بادا كه جهان ، تخليه از عدل گرفته

يارا كه زمان ، مجمعه از قهر گرفته

گويا كه دلت در پى او ، زنگ گرفته

در حىّ شب قدر ، سرَت جنگ گرفته

اين مسجد نور از پى آن يار ، پر و بال گرفته

سرعت بده بر ناله كه بابت ، به سويت بار گرفته

اشكت بنما فرش كه بختت ره اقبال گرفته


 

پروازگاه وجدان –  عيد فطر

عيدى بده فرج را

فطر آمد و فطر آمد

دعوت ز سما آمد        

نور دلِ هر مؤمن

از راه رسيد، آمد

فطريّه ز جان برگير

با فاطرِ اين هستى

پرواز بده نفْسى

تا آن‏كه بَرد حظّى       

از فيض مهِ قدسى

اى مانده به راهِ خويش

برخيز و ببين قصرى

برپا شده از وصلى

محسوب شده قدرى

كز عالَم امكانى

بَهرَت به تحيّاتى

كو جوهرِ ايمانى

تا آن‏كه دهد حالى

امروز شود بانى

ذهنى بدهد خالى

بهر كَرمِ عالى

فكرَت بده در فطرت

تا روى خدا بينى

بر شوق مَلك آيى

وامانده به تدبيرم

عاجز به همه عمرم

اى صاحبِ هر عضوم

منجى، به همه حالم

عيدى بده اين روزم

فانى به رهِ عشقم

عارض به شَهِ غوثم

ختمى بده بر ضعفم

اى حَلّ معمّايم

طوفان زده بر قلبم

مهدى، بكن آزادم

از بندِ رقيبانم


                  

فطر آمد و فطر آمد

فطر از شه جان آمد

فطر از سحرم آمد

فطر از وطنم آمد

فطر از حسنم آمد

اى فاطر جانانه

ره دِه ، به در خانه

از فرط پريشانى

اين بنده شده فانى

افطار ازل خواهم

از عرش بَرين خواهم

من تشنه به مولايم

آغشته به آلامم

اى طاير فوقانى

پرواز بده جانى

من مست سماواتم

در طيف نحيفانم

والا گوهرى ، يارا

درمان منى ، جانا

         


سفره افطار

اين سفره چه بى‏شمع و چراغست

اين طاق چه بى‏روح و فروغست

گر صاحبش آيد به تجلّى برساند

گر واليش آيد به عروجش برساند

اين ماه كه اكرام نموده‏ات خدايت

بر ما بنما لطف و عنايت ز طلوعت


         

اشعاري در موضوعات مختلف:

بدترين غيبت !

غيبت آن نيست كه در پشتِ سرِ اهل زمين

سخن از وهم و اذّيت گوئى

غيبت اعظم و قاتل به همه كوى و زَمن

فقْد عدلست و غياب اَصلح


 

اساتين هفت منع پرواز

هفت منع اين جهان، عارف بِرَست

ما هنوز اندر خم يك مانعيم

مانع ما، در نشست و خُفت ماست

اين حُجُب را بركنى اصل بقاست


 

اى سَحرى داده به نازم قعود:

سَحرم داده ندائى كه سحرخيز منم

گُل بُستان سماوى، به سحرگاه منم

سحرم وقت دعاى سحرى، پيش منست

شمع پروانه دل، اشك شباهنگ منست

شده‏ام عاشق زينب، كه هم‏آواز منست

جگر سوخته‏اش زمزمه جان منست

اين سرِ خاكىِ پر خون كه به نِى ماه منست

پيكر بى‏رمق شاه شهيدانِ منست

 

توضيح:  سروده‌اي به درخواست مادرى دادغدار بوده كه دختر جوان خود به نام سحر را در يك تصادف رانندگي از دست داد ولي در اوقات سحر، او را در كنار خود احساس مي‌كرد.

 


در جواب سروده‌ى خانمي كه شعري در همدردي با ايشان سروده بود

شعرى كه با مشاعر، شاعر زند صدا را

شَهپر دهد جهانى، پژواك اين ندا را

اى شهره خدائى، شاهد به بزم مائى

شهر قشنگ دلها، خورشيد هر نوائى


 

ساعت نو

اى ساعت ثانيه سزاوار

بى سعد تو كى شود مرا يار

من در طلب دقايقت زار

بى نور ولى، نشايدت يار


 

خود شناسي، سوخت استمرار در توبه

توبه كنم من كه خرابم هنوز

ناله كنم من كه صغيرم هنوز

ضجّه زنم من كه ضعيفم هنوز

صيحه زنم من كه ذليلم هنوز

شِكوه كنم من كه فقيرم هنوز

زار زنم من كه فنايم هنوز

آه كِشم من كه عليلم هنوز

فغان بَرم من كه اسيرم هنوز

سينه زنم من كه غريبم هنوز

گريه كنم من كه سياهم هنوز

غصّه خورم من كه لئيمم هنوز

 


فرصت توبه

توبه كن اى نفْس لعين كز وَرا

آيدت اين نغمه تو را دلربا

ناله بزن ، عرضه بكن اى خدا

نادم و مضطر شده‏ام ، اى هدى

جاى بده بنده شرمنده را

ناز بكن برده درمانده را

آمده‏ام تا كه بگيرم صفا

ملتمسم تا كه نمائى وفا

مَحرم جانم بكن اى ، خالقا

خالص و صافى بنما ، سامعا

برگ براتم بده ، اى غافرا

رهبر ما هم بده ، اى مُنعما

         


زندگي

زندگى چيست ؟  چراگاه هوى

آرزو چيست ؟  خيالات رها

اين نفَس چيست درون سينه؟

عاريت گشته فنائيست بدون ريشه

اين نشانها كه به روى دوشند

سنگ جرمى به ترازوهايند

اين بناها كه چنين زيبايند

موجب حسرت و افغان درون قبرند

اشك هر غمزده‏اى مى‏گويد

كه خدايا چه روَد همره من

به كجا رفته تنِ خاكى او

چه كُند با ظُلمات برزخ، او

همه در فقد عزيزان گويند       

ترك اين خانه چرا كردى تو

سفرم سخت بوَد يا اللّه

خطرش بيش بوَد يا اللّه

توبه‏ام را بپذير يا اللّه

ناله‏ام را بنواز يا اللّه

اى خدا، مسافر ديار غربت شده‏ام

بى‏پناهم به تو عارض شده‏ام

تو بده جا و مكانم

تو بده شأن و مقامم

تو بده آب به كامم

تو نما عفو، گناهم

 


در دنيا تلاش كن، ولي به وقت ناكامي

به حقيت دنيا بنگر و خود را سرزنش نكن!

دنيا چه پر زرقه ، خدا

رفتن چه پر برقه ، خدا

هر روز ، يكى در اين بنا

داده دلش را بى‏نوا

پس ناگهان ، در را زنند

آواى رفتن را دهند

هر دَم ، نفَسها مى‏بُرَد

هر لحظه ، جانها مى‏پرَد

اين آجرِ ديوار تو

خشت بنا در قبر تو

سنگ قشنگِ خانه‏ات

سقف لَحد ، كاشانه‏ات

اين چلچراغ حالِ تو

روشن نكرده گورِ تو

اين فرش و تخت و پرده‏ات

هرگز نباشد ضامنت

اهل و عيال و همرهان

غافل شوند از حالمان

هر يك ، پىِ كارى شوند

مايملكت ، صاحب شوند

در آن شبِ هول و هراس

آدم نمايد التماس

از مال و ثروت ، رفته‏اى

از قيل و قالت ، جسته‏اى

اين شهر خاموشان بُوَد

شاه و گدا ، همره بُوَد

برخيز و بنگر ، خاكيان

در زير پاى عابران

در صبح و عصرش اين ندا

آيد ز عجز و التجا

يا رب ، ببخشا اين خطا

عارض شدم بر كبريا


 

نظام آفرينش

شعارم از شعورست

شعورم از وفورست

وفورم از دهورست

دهورم از حضورست

حضورم از قصورست

قصورم از خطورست

خطورم از ظهورست

ظهورم از مُهورست

مُهورم در كتابست

كتابم در نظامست


 

تزكيه

تزكيه كن دل، كه محاكم بپاست

تخليه كن مال، كه حاسب رواست

مال و منالت ببر از، اين دلت

خطّ روانت بده از خاطرت

از همه عالَم، ببرى پيكرت

وز نشئاتت ببرى حاصلت

واى كه اين روز به مستى برفت

دلبر و دلدار به سستى برفت

خيز و نگر تا چه كند وارثت

ديده گشا تا چه شود لايقت

عيش كنونى نشود حافظت

دخل نوينى بنما در رهت

 


امر به معروف نكن !  نهى ز منكر نكن !

امر به معروف ، اگر مى‏كنى

جلوه جانانه ، صفا مى‏كنى

عقل و دلت را ، تو جلائى بده

روح و نفَس را ، تو دوائى بده

امر و عمل را ، تو سزائى بده

سير و علامت ، جلواتى بده

واى كه معروف ، به عزلت كشيد

جاذبه‏اش رفت و به غُربت كشيد

خانه خراب از نكراتم شده

ماتم و آه از سكراتم شده

نهى نكن ، گر كه خودت مى‏كنى

امر نكن ، گر كه جفا مى‏كنى

حاصل عمرت به امارت شده

دفتر جانت به مناهى شده

عيب زمان را ، تو به عينت مبر

فسق نهان را ، تو به غمضت مبر

گر كه تو خرما بخورى روز و شب

ناصح فرزند نباشى به لب

خُلق مسلمان ، نبوَد جز حَسن

شيوه اسلام بوَد در زَمَن

هر چه كه خواهى تو بگوئى به من

جامه اعمال نما در بدن

         


زيارت دل در حج!

چشم دل باز كن تو ، اى حاجى

روز محشر ببينى ، از وادى

اين سپيدى به مُحرم است داعى

يادت آرَد كفن به هر قبرى

اى كه مشتاقِ رؤيت حقّى

به هدايت ، رهى ز هر دامى

به قداست ، زنى نفسهائى


 

توصيف "كتاب حكيم" (اولين اثر قلمي كاظميني بروجردي)

حكيما بنما نطق كه نطّاق جهانى

رئيسا بنما حكم كه عمران ديارى

اميرا بِجهان قول كه فارغ ز خيالى

طبيبا تو شفا ده كه مقبول كسانى

عليما بده درسى كه آموزش حالى

قديرا شه مُلكى شهادت همه فُلكى

 


توصيف ديگري "كتاب حكيم" (اولين اثر قلمي كاظميني بروجردي)

به كتابم همه حكمى

نه كتابى همه نورى

كه به انوار، شعاعى

ندهم سر كه سمائى

   ظلماتم بِزُدا با جلواتى

خلواتم به سماعى

   حسناتم به جزائى

چه كتابى كه برم حظّ خدائى

بنوازد دل هر طالب راهى

      نكند ميل به غيرى

كه فزون از همه خيرى

         


 توصيف كتاب"بارانى در كوير سوخته" (دومين اثر قلمي كاظميني بروجردي)

آبم بدهيد تشنه‏كام آمده‏ام

راهم بدهيد خسته‏دل آمده‏ام

از شهر كويرى حجاز آمده‏ام

با سوخته‏قلبان نكنيد ظلم و جفائى

از سوز جگر، داد غريبى زده‏ام چند صباحى

 


توصيف ديگري از كتاب "بارانى در كوير سوخته"

من در طلب آب ، فضا را بجهيدم

جز قطره خونى، به درونم نخريدم

اى خالق باران ، به تو الغوث نمايم

باران ندهى، جان بزنم در صف ياران

اى امن خلايق، به كه گويم غم هجران

كز فقد ولى، شد به جهان، شعله نمايان


 

عبرتگاه هميشگي

روزى به در مريضخانه

بر سبزه و گُل نظاره كردم

سبزىّ علف سخن همى گفت

كين آز و طمع به وقت آماج

اين جا كه رَسى، نهى توانت

سرگشته شوى به مثل اطفال

اى خنده‏لبان به اوج غفلت

گريان كُندت قضاء به بستر

همراهىِ هر طبيب حاذق

دردت نكند علاج و يكسر

اين‏جا بنما توبه كه جانت

در رهن اجابت الهيست

 


حمد پرندگان

در پنجِ ربيعِ واحد

آمد به صدا زنگ درم چون حامد

سوغات بياورده برايم قاصد

پيك از عرصات آمده همچون قائد

بر بال همه نوشته‏اى چون شاهد

تحميد خدا نموده همچون زاهد

بر گردن اين پرندگانِ جامد

بنوشته عيان، حال زمان فاسد

كِى ربّ ودودم به شدائد

از ظلم زمان، گشته جهان، ضدّ قواعد

ما رفته به راهيم كه ادبار ندارد

محكوم به حاليم كه اقبال ندارد

اى بنده ي دربند و گرفتار

مايل به خوراك دگرانى و نگون‏بار

حسرت به دلت مانده خورى مرغ ازل را

سيرى نكند معده كه باديست زمانى

آتش نخورد قلبى، كز سوز مكانى

يادى به سرايش شده و مايه حالى

 

          

شب جمعه

شب جمعه شب راز و نيازست

خالقِ مكرمت، خيرش تمامست

اى خدا، من چِسان روَم به خانه

به كه گويم كه من نالان و خسته

ز همه مرد و زن، ديگر بريدم

ز غذا و نياز، ديگر جهيدم

چه شبى ، كز فروغ آل طه

بروَد تا سما ، دعاى طه

بدهيدم شفا ، كه من مريضم

بدهيدم دوا ، كه من عليلم

راهِ من در خطا، خدا ببخشا

جان من در فنا، نظر تو بنما

غل و زنجير من، بگشا خدايا

دلِ ناشاد من، خنك تو فرما

بزن اى نى، كه من، نفير خونم

كه نوازد جگر، شَرَر به حالم


 

آتش جدائي از عزيزان و دوستان صميمي

تو ارغوانى‏ترين

پيوند اين ديارى

شيرين‏ترين نبات

موجود اين جهانى

كنار درياى دل

عزيزترين غوّاصى

به يُمن انوار تو

گريزم از سياهى

سيراب كن كويرم

با يك نگاه نابى

من بى‏رمق‏ترينم

از طيف بنديانم

روزم به تيره رفته

آهى دگر نمانده

اين تن زغال گشته

از آتش جدائى


                            

قيام براي اصلاح نفس

برپا ، برپا

 

 

 

سوى خوبى‏ها

 

 

 

به ره دل‏ها

 

 

 

به سر گُل‏ها

 

 

 

 

به ته دريا

 

 

 

 

به لب پُل‏ها

قُومُوا ، قُومُوا

 

 

 

به شرايع دين

 

 

 

به فراز يقين

 

 

 

به لواى حزين

 

 

 

به جزاى كمين

 

 

 

به حساب رهين

صَلّوا ، صَلّوا

 

 

 

به اطاعت او

 

 

 

به رفاقت او

 

 

 

به جلالت او

 

 

 

به ولايت او

 

 

 

به كرامت او 

زَكّوا ، زَكّوا

 

 

 

به طهارت جان

 

 

 

به سلامت فطر و

 

 

 

حفاظت آن

 

 

 

 

به گشايش چشم و

 

 

 

حراست آن

بَكّوا ، بَكّوا

 

 

 

به سياهى تن

 

 

 

به دنائت نفْس و

 

 

 

كثافت غبن

 

 

 

به خسارت عمر و

 

 

 

لجاجت من

 


تصويري از پائيز سال 1377

پائيز به جمعه شد شروعش

شايد كه ولى، دهد ظهورش

شش ماه، به خشكى و خطر بود

افغان و اِنابه ملل بود

اكنون كه به سر فصل جديديم

مستأصل امداد قديريم

اى جمعه كه سرجمع جميلى

جامع نكنى، وعده حىّ ازلى را

ما تشنه‏لبانِ زَمَنِ غيبت خاريم

                  


"وليّ امر" هنوز ظهور نكرده (وليّ‌امرهاي موجود، قلابي و جعلي هستند)

سال‏ها يار به تعقيب ولى‏امرم بود

ماه‏ها در طلب چهره مهتابم بود

هفته‏ها ناله كُند تا كه سفيرم آيد

روزها در پى مولا به معيشت آيد


 

ديوانى  دررثاى  آيت الله العظمي آقا سيد محمد علي كاظميني بروجردي

توضيح:  بخشي از سروده‌هاي ايشان بعد از شهادت پدر خويش در سال 1381.

 

پدرا، بر سر  كويَت، سر  سپارم

گذارم صورتم را بر مزارت

كه تا يابم گلستان حياتت

گُل زيباى من، رفتى، به جايت

كويرستان خشكى شد جهانت

به وقت ظهر، آيد اين ندايت

ظهور حق، كند جلوه به جايت

خدايا، اسوه‏ى صبرم، كجا رفت

ولىّ عشق و عرفانم، چرا رفت

محمّد با على، مقرونِ نامت

مجاهد در نبوّت با امامت

تو از كاظم، به ما دادى كرامت

به زِينِ بندگان، گشتى قرابت

حسينى مَسلكان را، شد هدايت

خداجويان عصرى را، زعامت

 


قدر اين گوهر يكتا  ؛  نه  تو  دانى  و نه من

به سال هشتادويك، دردوغمم، دو صد شد

به برج مرداد كين، رنج دلم، فزون شد

به روز بيست و هفتم، بهار من خزان شد

آه كه اقبال من، در سَحرش نيست شد

خيز و نگر باب من، تهجّدش، دير شد

ساعت پرواز او، به عرش حق، سِير شد

اين پدرِ جان به كف، عازم لاهوت شد

سال ثقيلى شده، پيكر ما، پير شد

سپيده‏ى هستيم، به فقد او تار شد

سينه‏ى تفتيده‏ام، به حزن او، داغ شد

خرّمى گلستان، ز بعد او، هيچ شد

آفت و نحسى ببين، به غيبتش باب شد

 


اى پادشه خوبان داد ازغم تنهايى

شكايت مى‏كنم بر حىّ داور

ز جور و ظلم اعداءِ ستمگر

وليّا، در قفس، مُرد، اين كبوتر

اميرا، يك نفَس نايد، بر اين در

نگر، آتش گرفت اين خانه، يكسر

بيا ناجى، كه بلبل، گشته بى‏پر

دگر خاموش شد، آواى منبر

ز هجران رفيقش، آن گُل تَر

قديرا، غنچه‏ها را مى‏زند، سر

تبر داران و جلّادان خودسر

طبيبا، كن مداوا، حال مضطر

كه از فرط پريشانى، شده كَر

 


طوافى بر تربت قتيل مدائن

تو عارفانه‏ترين، آهنگ اين جهانى

آغشته بر دل هر، پير و جوان مايى

آهن نموده‏اى نرم، با ذكر هَلْ اَتايَت

فيض خِرد بدادى، با آن نگاه ماهت

هر صبح و شام خيزد، از قبر و بارگاهت

بِاَىِّ ذَنْبٍ قُتِل، با صوت جانگدازت

اى مغرب نشاطم، تا كِى بوَد خطابم

يا لَيْتَنِى اتَّخَذْتُ، فانى شده شبابم

اى باب راحل من، كو آن ستاره‏ى من

شوريده اين دل من، از فرط ناله‏ى من

در هر سحر به سويت، پَر مى‏زنم كه بينم

خونين شفق، ندايت، از بستر و ردايم


 

دردناك‏ترين جدايى

افسوس‏كه آن مرجع زاهد زِ جهان رفت

آن عارف واصل به سماوات عُلا رفت

اى زائر دلسوخته از مشكل ايّام

برخيز و بخوان ذكر كه تا دور شود دام



يتيمي درد بي‌درمان يتيمي

عجب سردست، سرماى يتيمى

چه پر دردست، غربت در صغيرى

كريما، اين فقيران را، چه بينى

عزيزا، بر ضعيفان، كِى نوازى

 

 

شعر نو را مى‏دهم تقديم تو

مى‏سرايم رگ رگ خونين دل

مى‏نوازم تارى از تنبور گِل

مى‏كِشم آه و نفيرم بر فشاء

مى‏كنم فريادى از بطن القضاء

هان اي رفيقان، گرد خاكش سر نهيد

اى غريبان، كوى نورش سر نهيد

اى ضعيفان، كوى نورش، در زنيد

من يكى پروانه و، شمعم تويى

من كمى خاكستر و آتش تويى

اى ابوالهادى، كجا شد منبرت

اى طنين حق، چه شد آن ناله‏ات

مسجد نورت، شده طورم، مها

مُهر محرابت، شده خونم، اَبا

بين بيت و مسجدت در اعتكاف

سِير عرفانت، حمايل در مصاف

چون جمادى مى‏رسد، حيران شوَم

از غم فقدت، چو مردادى شوَم

 

           

عريضه‏هاى هميشگى

عزيزم به كجايى     

دلم را تو هوايى   

خدايم به‏كجا رفت    

گُل  باغ  بهارى  

دلا تنگ غروبه      

غمينى ز جدايى    

كبوتر زِ حَرم رفت  

بيا تا كه بنالى    

چرا سرو ثمينم       

شدى همچو كمانى   

خدايا، بده ما را      

قواى  صمدانى    

رسولم تو كه دانى     

ندارم پر و بالى

اماما ، نظرى كن     

بر احوال غلامى

شه مُلك سماوى     

بزن برق سپيدى

به‏اين قلب سياهم     

بده رنگ ظهورى 

 


          

آن نفْس زكيّه در عزاى مادر، همچون ملَكى برفت بسوى مادر

رافعه‏اى چون نبى

زيستنى چون على  

لامعه‏اى فاطمى

جميله‏اى چون حسن  

مقتل او چون حسين

عارفه‏اى ساجدى  

ناطقه‏اى باقرى

جاذبه‏اى صادقى  

جامعه‏اى كاظمى

كافله‏اى چون رضا  

جودوسخا چون تقى

ذائقه‏اى چون نقى  

قاهره‏اى عسكرى

ظاهره‏اى مهدوى  

 



بابا محمّد على - آقا محمّد على

رو به جنان مى‏روى ؛ عشق ياران مى‏شوى

 

 

عزم مادر مى‏كنى ؛ جزم عقبى مى‏كنى

 

 

 

بابا محمّد على ؛ آقا محمّد على

ترك منزل مى‏كنى ؛ دل بيابان مى‏كنى

 

 

خانه ويران مى‏كنى ؛ خود چه پنهان مى‏كنى

 

 

 

بابا محمّد على ؛ آقا محمّد على

او كجا بى‏ما رود ؛ پيش آبا مى‏رود

 

 

هر كجا او مى‏رود ؛ قلبها را مى‏برد

 

 

 

بابا محمّد على ؛ آقا محمّد على

از كنارم مى‏روى ؛ روح و جسمم مى‏برى

 

 

نور ايمان مى‏برى ؛ نااميدم مى‏كنى

 

 

 

بابا محمّد على ؛ آقا محمّد على

من كجا بايد روم ؛ هر كجا من مى روم

 

 

شمع بى‏پروانه‏ام ؛ همچو نِى پُر ناله‏ام

 

 

 

بابا محمّد على ؛ آقا محمّد على

اى خدا بى چاره‏ام ؛ بى‏نوا و خسته‏ام

 

 

همچو شب ظلمانى‏ام ؛ من اسيرِ كوفى‏ام

 

 

 

بابا محمّد على ؛ آقا محمّد على

 

من و تنهايى

رفتى اى جان و نگفتى منِ بى‏جان چه‏كنم

رفتى اى نور و نگفتى منِ ظلمت چه كنم

رفتى اى باب و نگفتى من حيران چه كنم

رفتى اى آب و نگفتى من عطشان چه كنم

رفتى اى باغ و نگفتى من بى‏گُل چه كنم

رفتى اى‏عشق و نگفتى من مجنون چه‏كنم

رفتى اى قال و نگفتى من اَلكن چه كنم

رفتى اى يار و نگفتى من تنها چه كنم

رفتى اى داد و نگفتى من مسجون چه كنم

رفتى اى آه و نگفتى شب هجران چه كنم

 

 

سالى سنگين در فقدانِ مرشدى تاريخى

من كه جوياى وليّم

آشناى هر نبيّم

فانى درياى عشقم

رهروِ سِير عليّم

ساكن كوى حسينم

خالى از نفْس پليدم

مكرمت را من نديمم

منزلت را من حديثم

منبر و محراب نورم

من طنين صالحانم

گر بيائى در كنارم

مشهدى بينى مزارم

من محمّد را نفيرم

من على را دلپذيرم

من كيم؟ باب حسينم

مقتداى اهل سِيرم

آشناى درد و رنجم

همدم محكوم دهرم

من غريب اهل بيتم

واصل  اهل يقينم

من جمادى را شهيدم

من مدائن را قتيلم

من فقيرانِ درم را دلنوازم

من به ميدان خراسان، چشمه‏سارم

         

                  

تلخ‏كامم ، تشنه‏جانم ، بى‏پناهم ، سوى يارم

آن آشناى خوبان، سر بر تراب دارد

آن قاسم فقيران، ابر بهار دارد

آن ياس خوش‏طراوت، نسيم باغ دارد

آن مقتداى ياران، راه عروج دارد

آن فالِ سرخ‏گونه، عزم قتال دارد

مظلوم دشت ظلمت، بالى شكسته دارد

اى شمع و هم گُلِ عشق،اين دل بهانه دارد

پروانه گشته جانم، سويت نشانه دارد

اين آفتاب عمرم، رنگ غروب دارد

خفّاش و افعى شب، قصد جدال دارد

اقبال بنديان بين، بوى افول دارد

رخسار بى‏رمق را، خونين نهال دارد